Służba liturgiczna
przy parafii
Najświętszego Zbawiciela
w Rykach
Spis treści:
Zobacz także: |
Ministrant przy ołtarzu i w zakrystii
Pamięta, że przy Ołtarzu usługuje samemu Bogu jako wybrany przedstawiciel Wspólnoty Parafialnej. Aktywnie i w skupieniu uczestniczy w Liturgii: głośno i wyraźnie wypowiada słowa modlitw, bierze udział w śpiewach oraz starannie wykonuje czynności powierzone mu przez Przełożonych. Odmawiając przed i po Mszy św. wspólną modlitwę ministrantów nie zapomina również o osobistym przygotowaniu i dziękczynieniu za posługę w czasie Liturgii. Stara się uczestniczyć w Eucharystii w sposób pełny, tzn. w stanie łaski uświęcającej, przyjmując Komunię św. Troszczy się o czystość serca i ciała. Jego zawsze czysty strój liturgiczny jest znakiem serca gotowego na przyjęcie Chrystusa. Bezpośrednio po przyjściu do zakrystii ubiera się w swoje szaty liturgiczne a przed wyjściem starannie je składa albo wiesza na wieszaku. Zawsze chętnie uczestniczy w przygotowaniu świętej Liturgii i miejsca Jej odprawiania. Niczego nie bierze i nie dotyka w kościele lub zakrystii bez pozwolenia kapłana albo kościelnego. Przychodzi do zakrystii, co najmniej 10 min. przed rozpoczęciem świętej Liturgii. Mówi z powagą i wyraźnie: "Króluj nam Chryste", lub "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus" i tym samym pozdrowieniem wita przychodzącego kapłana. Unika niepotrzebnych rozmów w zakrystii i prezbiterium. Z konieczności mówi krótko i rzeczowo, a przede wszystkim szeptem. Stara się wypełniać dokładnie i w skupieniu sobie właściwą ministrancką posługę liturgiczną, a w razie potrzeby jest gotów podjąć funkcję ministranta stopnia niższego. Po skończonej Liturgii wychodzi z zakrystii w ciszy i spokoju.
Zwracamy szczególną uwagę na:
1. Kreślenie znaku krzyża
nie machać ręką - jakbyśmy mieli zamiar odganiać natrętne owady; wykonujemy umiarkowanie
prawą ręką od czoła do serca oraz od lewego do prawego ramienia. Znak krzyża ma nam przypominać dzieło odkupienia dokonane przez Chrystusa na krzyżu (Kol 1,20). Jest symbolem wiary (1 Kor 1,17) i źródłem łask (Ef 2, 16).
Według Apokalipsy znak krzyża jest pieczęcią, którą nosi na sobie każdy kto służy Bogu (Ap 7,3).Stanowi on ryt otwierający i zamykający czynności liturgiczne, nabożeństwa i modlitwy, tak wspólne, jak i indywidualne. Znak krzyża jest typowo chrześcijańska formą błogosławienia siebie i innych. Wypowiadane przy tym słowa: "W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego" w szczególny sposób uprzytomniają chrzest przyjęty w imię Trójcy Świętej. Czasem używanie przy tym wody święconej wzmacnia myśl o chrzcie, błogosławieństwo i obronę przed złem.
2. Sposób poruszania się
nie biegamy - nigdzie nam się nie śpieszy; nie łazimy - przemieszczamy się tylko w celu wykonania posługi, bądź na wyraźne polecenie Przełożonych; idziemy spokojnie - równym krokiem, wyprostowani.
3. Postawę stojącą
nie chwiejemy się - nie przyszliśmy na dyskotekę; nie podpieramy się - świadczy to o lekceważącym stosunku do wykonywanej czynności; stoimy prosto - ze złożonymi rękoma jak do modlitwy, dając przykład pozostałym wiernym.
4. Postawę siedzącą
5. Postawę klęczącą
nie opieramy się - a gdy bolą nas kolana, np. podczas różańca, możemy przyjąć postawę siedzącą; klęczymy na obu kolanach z rękami złożonymi jak do modlitwy, gdyż taka postawa jest wyrazem czci, uwielbienia i adoracji.
6. Skłon głowy
7. Skłon ciała
8. Przyklęknięcie
9. Złożenie rąk
<<
do góry
>>
|
