Służba liturgiczna
przy parafii
Najświętszego Zbawiciela
w Rykach

    Spis treści:

• Wstęp
• Postawa ministranta
• Nasze modlitwy
• Nasi patronowie
• Stopnie ministranckie
• Funkcje podczas liturgi
• Służba dziewcząt
• słówko o nas, czyli o ryckich chłopakach
• widziane obiektywem
• dyżury grup
• regulamin służby liturgicznej

   Zobacz także:

• Akcja Katolicka
• Droga Neokatechumenalna
• Eucharystyczny Ruch Młodych
• Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży
• Odnowa w Duchu Świętym
• Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Dzieci i Młodzieży
• Służba liturgiczna
• Uczniowsko-Parafialny Klub Sportowy "Arka"
• Zespół Charytatywny

Patron - wzór do naśladowania

Święty Dominik Savio

Urodził się 2 kwietnia 1842 roku we Włoszech. Pobożne życie rodziców tego chłopca dało początek jego świętości. Wychowywany w duchu wiary już w wieku pięciu lat zaczyna służyć do Mszy św. W 1849 roku, w Święta Wielkanocne, za pozwoleniem swojego Duszpasterza, przyjmuje Pierwszą Komunię świętą. Dominik staje się chłopcem religijnie dojrzałym, służącym Bogu z wielkim zapałem.
W dniu, kiedy przyjął Pana Jezusa do swego serca po raz pierwszy, zapisał w swojej książeczce do nabożeństwa takie słowa:

• "Będę się często spowiadał, a do Komunii św. przystępował ilekroć pozwoli na to spowiednik."

• "Moimi przyjaciółmi będą: Jezus i Maryja."

• "Śmierć - tak, grzech - nie."

Pięć lat później ojciec zaprowadził syna do ks. Jana Bosko, z prośbą aby ten przyjął chłopca do swojego oratorium. Ósmego grudnia 1854 roku, w dzień ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najświetszej Maryii Panny, Dominik przyjmuje Komunię św. W tym samym dniu składa na ołtarzu NMP akt ofiarowania się Matce Najświętszej o następującej treści:

"Maryjo, ofiaruję Ci swoje serce. Spraw aby zawsze było Twoim.
Jezu i Maryjo, bądźcie zawsze moimi przyjaciółmi.
Błagam Was, abym raczej umarł, niż bym miał przez nieszczęście,
popełnić choć jeden grzech".

Kolejne dni życia chłopca przyniosły nieuleczalną, jak na tamte czasy, chrobę płuc. Młode, święte życie Dominika zgasło 9 marca 1857 roku. Ostatnie słowa, jakie wypowiedział, brzmiały:

"Do widzenia, ojcze. Jakie piękne rzeczy widzę".

Św. Dominik Savio odszedł do nieba, za którym całe życie tęsknił.

Święty Jan Berchmans

Urodzony 13 marca 1599 roku w Diest (Brabancja flamandzka), obecnie Belgia, św. Jan Berchmans, był pierwszym z pięciorga dzieci garbarza, Jana. Kiedy skończył dziesięć lat zaczął kształcić się u wielu duchownych. Cztery lata póżniej, to jest w 1615 roku, zaczął pobierać nauki u jezuitów w miejscowości Mechelen (Malines). Tutaj odczekawszy rok czasu postanowił, że wstąpi do nowicjatu. I tak też zrobił.
Po dwóch latach (1618 rok) został wysłany do Rzymu na tamtejszy uniwersytet, na którym podjął studia filozoficzne.
Z upływem lat stan zdrowia św. Berchmansa zaczął się pogarszać. Kiedy ukończył studia zachorował na czerwonkę, wówczas chorbę nieuleczalną. Sytuację pogorszyła wieść o następnej chrobie. Tym razem dały znać o sobie słabe płuca świętego. Lekarze nie byli w satnie pomóc choremu.
Z dniem 13 sierpnia 1621 roku umiera.
W następnym wieku, a dokładnie w roku 1888, papież Leon XIII kanonizuje świetego Jana Berchmansa. Swoje postępowanie uzasadnia nastepującymi cechami świętości tego chłopca:

• wiernością powołaniu i obowiązkom zakonnym,

• miłością braterską,

• serdecznym nabożeństwem do Męki Pańskiej i do Matki Najświętszej.

Św. Stanisław Kostka urodził się 28 grudnia 1550 roku w Rostkowie na Mazowszu. Był synem Jana-kasztelana zakroczymskiego i Małgorzaty z Kryskich. W wieku 14 lat razem z bratem został wysłany do szkoły jezuickiej w Wiedniu. Tam naukę połączył z życiem religijnym. W rok po osiedleniu się w Wiedniu ciężko zachorował. Ku zdumieniu znajomych powraca do pełni sił, zostaje cudownie uzdrowiony. Szybki powrót do zdrowia przypisuje Matce Bożej, do której wznosi wielkie nabożeństwo.
Pragnieniem św. Stanisława było wstąpienie do zakonu jezuitów. Jego rodzice nie zgadzali się na ten czyn. Nie znajdując wyjścia z tej sytuacji postanawia uciec z Wiednia. Plan ten realizuje w 1567 roku. Pieszo dotarł do Dyllingi w Bawarii (ok. 650 km) i zgłosił się do św. Piotra Kanizjusza. Ten wysłał go do Rzymu, gdzie św. Franciszek Borgiasz przyjął go 28 października 1567 roku do nowicjatu.
Swoim wzorowym życiem, duchową dojrzałością i rozmodleniem budował całe otoczenie. Mając 18 lat złożył śluby zakonne.
Święty Stanisław przepowiada swoją śmierć. W sierpniu 1568 roku umiera.
Kult zrodził się natychmiast i spontanicznie. Beatyfikowany w 1670 roku. Kanonizowany przez Benedykta XIII (1726 rok). Relikwie świętego spoczywają w kościele św. Andrzeja na Kwirynale w Rzymie.
Od 1671 roku św. Stanisław jest patronem Polski i Litwy, archidiecezji łódzkiej i warszawskiej, diecezji chełmińskiej i płockiej, Gniezna, Lublina, Lwowa, Poznania, Warszawy; studentów oraz nowicjuszy jezuickich, a także polskiej młodzieży.
Św. Stanisławowi przypisuje się zwycięstwo Polski odniesione nad Turkami pod Chocimiem w 1621 roku. W tym dniu o. Oborski, jezuita, widział św. Stanisława w obłokach, jak błagał Matkę Bożą o pomoc. Król Jan Kazimierz przypisywał orędownictwu świętego zwycięstwo odniesione pod Beresteczkiem (1651).